หมาจะวิ่งเข้ามากัดแล้วทำร้ายหมา เพื่อให้ตนเองปลอดภัย มีความผิดหรือไม่ ?

 เรื่องที่สอบถามกันเข้ามามากและจะคล้ายๆ   กันคือ หมาจะวิ่งเข้ามากัดแล้วผู้ที่จะถูกหมากัดก็แตะหรือทำร้ายหมาเพื่อให้ตนเองปลอดภัยจากการถูกกัดนั้น    จะมีความผิดหรือไม่  อย่างไร   ส่วนเจ้าของหมาจะดำเนินคดีกับผู้ที่ทำร้ายหมาได้หรือไม่    หรือทางฝ่ายเจ้าของหมาจะเป็นฝ่ายที่จะต้องรับผิดหรือต้องชดใช้ค่าเสียหายหรือไม่  อย่างไร   ทาง  LAWRAI  มีคำตอบมาให้ครับ  โดยจะยกเป็นตัวอย่างกรณีศึกษา

               นายแดงชาวบ้านเห็นว่าช่วงนี้เป็นช่วงที่ยุคโรคโควิด 19   ระบาด  ต้องการให้ร่างกายแข็งแรงขึ้นเพื่อเป็นภูมิคุ้มกันต่อโรคจึงออกวิ่งกำลังทุกเช้า หรือเย็น  ซึ่งโดยปกตินายแดงจะวิ่งในสนามตามสวนสาธารณะ   แต่เนื่องจากต้องป้องการการแพร่ระบาดของเชื้อประกอบกับทางการได้สั่งปิดสวนสาธารณะ  นายแดงจึงไม่สามารถไปวิ่งในสวนสาธารณะได้  จึงได้เปลี่ยนมาวิ่งภายในหมู่บ้านแทน ในขณะที่กำลังวิ่งเพลินๆ  ชิวๆ  ในหมู่บ้าน  มีหมาพันธ์ ซิสุ ตัวเล็ก ๆ เห่านายแดงและ วิ่งเข้ามาหานายแดง  ซึ่งโดยปกติแล้วนายแดงจะเป็นคนกลัวหมาและไม่ชอบเลี้ยงสัตว์ชนิดใดเลย เมื่อเจ้าหมาตัวน้อยวิ่งเข้ามาหาและเห่าเสียงดัง  นายแดงตกใจนึกว่าหมาจะเข้ามากัด  ด้วยสัญชาติญาณจึงแตะไป 1  ที  บังเอิญไปโดนจุดสำคัญ   ปรากฏว่าหมาตาย   เกิดปัญหาแล้วซิครับว่าเจ้าของหมาจะเอาผิดกับนายแดงที่เตะหมาจนตายในข้อหาทำให้เสียทรัพย์ตามกฎหมายอาญาได้หรือไม่  หรือนายแดงจะอ้างเหตุใดขึ้นเพื่อไม่ต้องรับผิดทางอาญาได้บ้าง การที่หมาเห่าและวิ่งเข้ามาหานายแดง  และนายแดงได้แตะหมาไป 1  ที นั้น  โดยที่ยังไม่ปรากฏว่าหมาจะวิ่งเข้ามากัดหรือไม่  นายแดงอ้างกระทำความผิดด้วยความจำเป็นเพื่อไม่ต้องรับโทษทางอาญาในข้อหาทำให้เสียทรัพย์ตาม ประมวลกฎหมายอาญา  มาตรา 67(2)  ได้ เพราะเป็นการกระทำด้วยความจำเป็นเพื่อให้ตนเองหรือผู้อื่นพ้นจากภยันตรายที่ใกล้จะถึงและไม่สามารถหลีกเลี่ยงให้พ้นโดยวิธีอื่นใดได้ เมื่อภยันตรายนั้นตนมิได้ก่อให้เกิดขึ้นเพราะความผิดของตนและตามกรณีศึกษานี้ข้อเท็จจริงยังไม่ปรากฏว่าหมาจะเข้ามากัดนายแดงหรือไม่  แต่เป็นกรณีที่นายแดงสำคัญผิดในข้อเท็จจริงว่ามีอยู่จริงจะทำให้ผู้กระทำไม่ต้องรับโทษ (นายแดงสำคัญผิดในข้อเท็จจริงว่าหมาจะกัดจึงอ้างการกระทำความผิดด้วยความจำเป็นได้)              

ป.อ. มาตรา 67  ผู้ใดกระทำความผิดด้วยความจำเป็น

            (2) เพราะเพื่อให้ตนเองหรือผู้อื่นพ้นจากภยันตรายที่ใกล้จะถึงและไม่สามารถหลีกเลี่ยงให้พ้นโดยวิธีอื่นใดได้ เมื่อภยันตรายนั้นตนมิได้ก่อให้เกิดขึ้นเพราะความผิดของตนถ้าการกระทำนั้นไม่เป็นการเกินสมควรแก่เหตุแล้ว ผู้นั้นไม่ต้องรับโทษ

          ป.อ.มาตรา 62  ข้อเท็จจริงใด ถ้ามีอยู่จริงจะทำให้การกระทำไม่เป็นความผิด หรือทำให้ผู้กระทำไม่ต้องรับโทษ หรือได้รับโทษน้อยลง แม้ข้อเท็จจริงนั้นจะไม่มีอยู่จริง แต่ผู้กระทำสำคัญผิดว่ามีอยู่จริง ผู้กระทำย่อมไม่มีความผิด หรือได้รับยกเว้นโทษ หรือได้รับโทษน้อยลง แล้วแต่กรณี

           ซึ่งกรณีดังกล่าวนี้จะอ้างป้องกันตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา  68  เพื่อยกเว้นความผิดกล่าวคือผู้กระทำไม่มีความผิดเลยนั้น   ไม่ได้  เพราะการจะอ้างป้องกันจะต้องเป็นการกระทำของมนุษย์  แต่การกระทำที่เกิดจากสัตว์ ผู้กระทำคงอ้างจำเป็น  ตามมาตรา  67   ได้เท่านั้น กล่าวคือการกระทำยังเป็นความผิดอยู่เพียงแต่กฎหมายยกเว้นให้ผู้กระทำไม่ต้องรับโทษ   ส่วนป้องกันตาม  มาตรา  68  นั้น ผู้กระทำไม่มีความผิดเลย 

            คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1660/2511   มีผู้นำช้างไปล่ามไว้ใกล้กับสวนของจำเลยโดยจำเลยไม่รู้ กลางคืนช้างหลุดจากโซ่ พังรั้วลวดหนามเข้าไปในสวนของจำเลย ซึ่งมีบ้านพักของจำเลยกับคนงานปลูกอยู่คนงานได้ยินเสียงหักข้าวโพดจึงบอกจำเลย จำเลยถือปืนเดินไปดูกับคนงาน จำเลยโผล่จากไร่ข้าวโพดพบช้างอยู่กลางไร่ข้าวโพดห่างประมาณ 4 วา โดยไม่ทันรู้ตัวและกำลังเดินเข้ามาหาจำเลย จำเลยเข้าใจว่าเป็นช้างป่า ซึ่งยังมีอยู่ในป่าบริเวณไร่ของจำเลย จึงผลักคนงานให้หลบแล้วเอาปืนยิงช้างไป 2 นัดแล้ววิ่งหนี ดังนี้ ถือว่าการที่จำเลยยิงช้างของผู้เสียหาย เป็นการตัดสินใจโดยกระทันหันด้วยความจำเป็นเพื่อให้พ้นจากภยันตรายที่ใกล้จะถึงตัวจำเลยกับคนงาน โดยจำเลยไม่สามารถหลีกเลี่ยงให้พ้นโดยวิธีอื่นได้ และการกระทำของจำเลยไม่เกินสมควรแก่เหตุจำเลยจึงไม่ต้องรับโทษฐานทำให้เสียทรัพย์

Facebook
Twitter
Email
WhatsApp